Vrijwel elke aanbieder van onderzoekspeptiden zegt “lab getest” of “CoA beschikbaar”. Dat zegt op zichzelf weinig. Een analysecertificaat is pas bewijs als je weet welke test is uitgevoerd, wat die test wél aantoont en — belangrijker — wat niet. Dit artikel legt uit hoe peptiden geanalyseerd worden en hoe je een certificaat beoordeelt.
HPLC: hoe zuiver is het?
High-Performance Liquid Chromatography scheidt de componenten in een monster op basis van hun interactie met een kolom. Elke component verschijnt als een piek in het chromatogram. De zuiverheid wordt uitgedrukt als het oppervlak van de hoofdpiek gedeeld door het totale oppervlak van alle pieken — vandaar dat je “≥99% (HPLC)” tegenkomt, en niet gewoon “99%”.
Dat getal vertelt je hoe homogeen het materiaal is. Het vertelt je niet welk molecuul je in handen hebt. Een monster kan 99% uit één enkele stof bestaan en toch de verkeerde stof zijn.
Massaspectrometrie: is het wat er op het etiket staat?
Daarvoor is massaspectrometrie nodig. Die meet de molecuulmassa en vergelijkt die met de theoretische massa van het opgegeven peptide. Komt de gemeten massa overeen, dan is de identiteit bevestigd.
De twee technieken beantwoorden dus verschillende vragen: HPLC zegt hoe zuiver, MS zegt wat het is. Een certificaat met alleen een HPLC-percentage laat de belangrijkste vraag onbeantwoord. Vraag altijd om beide.
Ook samen zijn ze niet onfeilbaar. Moleculen met dezelfde brutoformule hebben dezelfde massa: een verwisseling in de aminozuurvolgorde, een D-aminozuur op de plaats van een L-variant of bepaalde afbraakproducten kunnen aan de massacontrole ontsnappen. Voor de meeste praktijksituaties is de combinatie van beide voldoende, maar absolute zekerheid over de sequentie vraagt om aanvullende technieken.
Het punt dat bijna nooit genoemd wordt: nettopeptidegehalte
Een vial met “10 mg” op het etiket bevat zelden 10 milligram peptide. Wat erin zit is 10 milligram gevriesdroogd poeder, en daarin zitten naast het peptide ook tegenionen — resten van het zuur dat bij de zuivering is gebruikt, meestal trifluorazijnzuur of acetaat — plus restvocht.
Afhankelijk van het peptide en het productieproces kan het werkelijke peptidegehalte tussen ruwweg 70 en 90 procent van het brutogewicht liggen. Dat is geen fraude en het is in de hele branche gebruikelijk, maar het heeft directe gevolgen voor je berekeningen: reken je met 10 mg terwijl er 8 mg peptide in zit, dan zit je 20 procent naast je beoogde concentratie.
Het gehalte wordt bepaald met aminozuuranalyse en staat lang niet op elk certificaat. Is die waarde voor je werk relevant, vraag er dan expliciet naar.
Wat HPLC en MS niet meten
- Steriliteit. Een aparte kweektest. Zuiverheid zegt niets over microbiële belasting.
- Endotoxinen. Resten van bacteriële celwanden, gemeten met de LAL-test. Relevant bij celwerk, want endotoxinen verstoren veel assays al in zeer lage concentraties.
- Zware metalen. Aparte analyse, meestal alleen op verzoek.
- Restoplosmiddelen. Resten uit het syntheseproces.
Staat er “getest” zonder verdere specificatie, dan gaat het vrijwel altijd om HPLC alleen.
Onafhankelijk laten testen
Een certificaat van de fabrikant is een verklaring van de partij die het product verkoopt. Onafhankelijke analyse door een extern laboratorium haalt dat belangenconflict weg. In de markt voor onderzoekspeptiden is Janoshik Analytical daar de facto de standaard geworden: rapporten krijgen een uniek nummer dat je rechtstreeks bij het laboratorium kunt verifiëren, zonder tussenkomst van de verkoper.
Je kunt ook zelf een monster insturen. Dat is de enige manier om zekerheid te krijgen over materiaal waarvoor geen certificaat beschikbaar is, of over stoffen die je elders hebt betrokken — denk aan iets als retatrutide, dat wij niet voeren maar waar veel over gevraagd wordt. De kosten per analyse zijn beperkt in verhouding tot de waarde van een onderzoeksreeks die op verkeerd materiaal gebaseerd blijkt.
Een CoA controleren in vier stappen
- Komt het batchnummer overeen? Een certificaat hoort bij één productiecharge, niet bij een productnaam. Staat er een ander batchnummer op dan op je vial, dan zegt het niets over wat jij hebt ontvangen.
- Staat de juiste stof erop? Klinkt vanzelfsprekend, maar controleer of de naam en de theoretische massa op het certificaat overeenkomen met wat je hebt besteld.
- Zijn beide analyses aanwezig? HPLC voor zuiverheid, MS voor identiteit. Ontbreekt er één, vraag ernaar.
- Is het rapport verifieerbaar? Bij een extern laboratorium hoort een rapportnummer dat je bij het lab zelf kunt controleren. Een PDF zonder verifieerbaar nummer is een plaatje.
Hoe wij het doen
Van elke batch is een analysecertificaat beschikbaar op aanvraag, met zuiverheid en identiteit. Ons uitgangspunt is ≥99% HPLC-zuiverheid. Vermeld bij je aanvraag het batchnummer van je vial, dan sturen we het certificaat dat bij dat specifieke materiaal hoort. Bekijk ons assortiment of lees hoe je materiaal daarna correct in oplossing brengt.
Veelgestelde vragen
Wat betekent 99% zuiverheid precies?
Dat 99% van het oppervlak in het HPLC-chromatogram toebehoort aan één component. Het zegt niets over welke component dat is; daarvoor is massaspectrometrie nodig.
Waarom zit er minder peptide in de vial dan op het etiket staat?
Het opgegeven gewicht is het brutogewicht van het lyofilisaat, inclusief tegenionen uit de zuivering en restvocht. Het nettopeptidegehalte ligt doorgaans tussen 70 en 90 procent daarvan en wordt bepaald met aminozuuranalyse.
Kan ik een peptide zelf laten testen?
Ja. Onafhankelijke laboratoria nemen monsters aan van onderzoekers en bedrijven en leveren een verifieerbaar rapport met HPLC- en massaspectrometrieresultaten.
Toont een CoA aan dat een product steriel is?
Nee. Steriliteit en endotoxinen zijn aparte analyses die niet in een standaard zuiverheidscertificaat zitten.
Uitsluitend voor onderzoek. Onze producten zijn research peptides, uitsluitend bestemd voor laboratorium- en onderzoeksdoeleinden — niet voor menselijke of dierlijke consumptie, geen geneesmiddel en niet voor therapeutisch gebruik.
